บันทึกกรรมของฉัน

14 มกราคม 2569
เช้า ก๋วยเตี๋ยวน่องไก่ 40 บาท

เที่ยง ตำข้าวโพด 35 บาท
(ข้าวโพด 1 ฝัก 15 บาท
มะเขือเทศราชินี 10 บาท
พริกกระเทียมมะนาว 10 บาท)
เอาอีกแล้วค่ะ เหลือเงินเพียง 25 บาทรวมกับอีก 50 สตางค์ที่เหลือจากเมื่อวานเป็น 25.50 บาทสำหรับมื้อเย็น จะทานอะไรดีคะ ?
—————————————————-
เย็น ไชโป๊หวานผัดไข่ค่ะ
ทานกับข้าวต้มร้อนๆ เบาๆท้องค่ะ
ไชโป๊ 20 บาท
ไข่ไก่ 3.50 บาท
เหลือเงิน 2 บาทค่ะ

 

ได้ของฟรีอีกแล้ว…

ฉันเล่นเกมส์ตอบคำถาม แค่ตั้งใจฟังเพียง 3 นาที แล้วยกมือตอบคำถามสั้นๆ ก็ได้ของรางวัลฟรีค่ะ

 

ฉันจะยกมือตอบคำถามได้อีกสักกี่ปี ?
ฉันเริ่ม ชราลง ชราลง
เหมือนกับการใส่ชุดซานต้า หรือชุดนักเรียนไปกินตี๋น้อยฟรี
มัน น่าคิด ค่ะ
ทางที่ดีที่สุด ไม่ให้ใครมาเอาของของเรา
และไม่ไปเอาของของใครค่ะ

 

ทั้งกินทั้งฉีด…

อาการของฉัน ต้องกินยาและฉีดยาควบคู่กันไปค่ะ กรรมอะไรไม่ทราบค่ะ ชาติที่แล้ว คงทำกรรมชั่วมาเยอะ ชาตินี้จึงโดนกรรมสนองค่ะ

ฉันเหนื่อยมากค่ะ วันวันต้องใช้ความอดทนสูงในการควบคุมอาการของโรคไม่ให้กำเริบด้วยการหากิจกรรมให้เยอะๆ จะได้เพลิดเพลิน ฉันจึงต้องทำอาหารค่ะ

หากพ่ายแพ้ต่อโรคร้าย วันวันฉันจะเหม่อลอย ซึมเศร้า และมีอาการหดหู่ท้อแท้ค่ะ ต้องเป็น เจิน เจิน ค่ะ 30 ลิขิตฟ้า 70 ต้องฝ่าฟันค่ะ

เมื่อก่อนตอนเด็กเด็ก ฉันคิดว่าเรียนให้เก่งเก่ง จะได้มีหน้าที่การงานดีดีทำ แต่พอ ฉันได้งานดีดีทำ ฉันกลับไม่สามารถรักษางานนั้นไว้ได้ มีเหตุต้องออกจากงาน ทั้งทั้งที่งานของฉัน เป็นงานที่มั่นคงมาก ฉันออกจากงานโดยไม่มีสติสัมปชัญญะ อันเป็นแผนการที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้เลยในชีวิต

ฉันคิดทบทวนเรื่องเหล่านี้ มาเป็นระยะเวลา 10 กว่าปี ทำให้สุขภาพจิตเสื่อมและถดถอย วันแล้ววันเล่า เสมือนต้นไม้ที่เหี่ยวแห้งอับเฉา รอวันตายค่ะ

ฉันทิ้งเมืองไทยไปไม่ได้ เพราะต้องดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา ทั้งที่จริงฉันควรไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ กับแฟนเก่าของฉัน ผู้ซึ่งยังคงรอฉันอยู่ ไปเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัย ซึ่งเมื่อก่อนฉันก็เคยสอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยที่เมืองนอก ในวิชาเมทริกซ์ คณิตศาสตร์ค่ะ

อยู่เมืองไทยฉันคือขยะ อยู่เมืองนอกฉันคืออัจฉริยะ มันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง มันเกิดอะไรขึ้นคะ ฉันไม่เข้าใจ

ตอนนี้ติดยา ทั้งยาฉีดและยากิน แถมต้องดูแลพ่อแม่ที่แก่เฒ่า ไปไหนไม่ได้เลย อนาคต ยังไม่รู้จะเป็นอย่างไร ทำไมชีวิตที่เมืองไทยช่างโหดร้ายเช่นนี้ มืดมนในหลุมดำ

 

สวรรค์…

ฉันยกโทษให้คุณณรงค์ เจียฯ แล้ว และได้เรียนรู้ชีวิตปากกัดตีนถีบเพียงพอแล้ว ขอได้โปรดอย่าโหดร้ายกับฉันเลย ปล่อยฉันไปเริ่มชีวิตใหม่ก่อนที่จะสายเกินไปด้วยเถิด

ฉันไม่สามารถอยู่ได้ด้วยเงินวันละร้อย ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะมานั่งนับเม็ดเงินแทนแคลอรี่ ฉันแก่เกินกว่าจะช้อปปิ้งตามมุมลดราคาในตลาดสดและซุปเปอร์มาร์เก็ต

ฉันเบื่อมะเขือเทศที่สุกเกินไป มันฝรั่งที่เริ่มงอก ผักใบเขียวที่เหี่ยวเฉา แต่ต้องซื้อไปประกอบอาหารเพราะงบประมาณที่จำกัด

ท้ายที่สุด ฉันอยากเริ่มชีวิตใหม่ ชีวิตที่ไม่มียาจิตเวชและประวัติเน่าๆ ในประเทศที่อากาศดีดี ที่เห็นคุณค่าของฉัน ว่าฉันมีศักยภาพ มิใช่ ไอ้ขี้ยา ไอ้ขี้แพ้

 

ฮือ ฮือ ฮือ

 

ถึง พยายมของฉัน

จะให้ฉัน ใส่ชุดนักเรียน ไปนั่งกินฟรี ที่ร้านตี๋น้อย อีกกี่ปีคะ ?
อย่าทรมานฉันเลย
ปล่อยฉันไปเถิด
หากฉันได้งานที่ UQ แล้วฉันจะจ่ายทบต้นทบดอกคืนให้นะคะ

ฉันอยากเลิกยากิน ยาฉีดค่ะ
อย่าทำกับฉัน เหมือนฉันเป็นนักโทษเลยค่ะ
ฉันฆ่าตัวตายสิบครั้งเพราะเลี้ยงกุมารทองเยอะไป
ฉันขออุทธรณ์

 

พยายมให้อยู่ในห้องก่อน…

เคสของฉัน คือฉันโดนภาพหลุมดำ แล้วฆ่าตัวตาย 10 ครั้ง พยายมบอกว่า เลื่อนการพิจารณาคดี เพราะต้องหาหลักฐานเพิ่มเติมค่ะ เพราะฉันบอกว่า โดนภาพหลุมดำเล่นงานตาทิพย์ของฉัน แต่พยายมบอกว่า ไม่เกี่ยวกับการฆ่าตัวตายค่ะ
ส่วนกุมารทองของฉัน อายุไม่ถึง 7 ปี ทุกตน เลยขึ้นศาลไม่ได้ค่ะ ให้การณ์ในศาลไม่ได้ค่ะ แต่กุมารทองของฉันเข้ามิติมา ฆ่าฉันค่ะ เพื่อเอาฉันไปอยู่ด้วย แต่พยายมบอกว่า ต้องรอหลักฐานเพิ่มเติมเพราะท่านยังใหม่กับเรื่องอานุภาพของหลุมดำค่ะ
ฉันเลยถูกขังอยู่ในห้อง วันวันอยู่แต่ในห้อง ยกเว้นต้องไปโรงพยาบาลถึงได้ออกนอกห้อง ซึ่งฉันเรียกห้องของฉันว่าตู้ปลา และควบคุมฉันด้วยยาจิตเวช ทั้งยาฉีดและยากิน เพื่อป้องกันไม่ให้มิติของฉันสูงหรือต่ำไปกว่าที่เป็นอยู่ค่ะ

 

รวย หรือ จน อยู่ที่บุญเก่า…

มิใช่อยู่ที่ศักยภาพค่ะ ฉันเพิ่งทราบ เพราะต่อให้มีศักยภาพสูง แต่ขาดโอกาส ไม่มีช่องทาง ก็ไม่มีอาชีพ เหมือนฉันค่ะ ที่บุญเก่าหมด มิใช่ไม่มีศักยภาพ

ฉันเพิ่งเข้าใจระบบค่ะ ที่แท้เป็นเช่นนี้ แต่หากมีบุญเก่าเยอะ จะหยิบจับอะไรก็ร่ำรวยค่ะ ไม่อดไม่อยาก

คนที่จนคือบุญเก่าน้อย หากหมดตัวเลยคือหมดบุญนั่นเองค่ะ

เนื่องจากในภาษาคอมพิวเตอร์จะ รันโปรแกรมโดยการวิเคราะห์มูลค่าของบุญ ออกมาเป็นตัวเงินค่ะ เพราะคำนวณได้ เขียนโปรแกรมได้ เปรียบเทียบมากน้อยได้ค่ะ

 

ฉันนี่ อ่อน จริงๆ

 

ฉันจะทำการ รีไฟแนนซ์ อีกครั้ง

ฉันจะยื่น รีไฟแนนซ์ กับพยายม โดยจะขอเลิกยาจิตเวช แล้วไปทำงานเมืองนอก แล้วจ่ายส่วยเพิ่มขึ้นค่ะ

ท่านพยายมจะรับไหมคะ ?

 

ฉันยังไม่เข้าใจชีวิต…

Zen master บอกว่า หากฉันกล่าวเช่นนี้ ฉันต้องเริ่มใช้เงินวันละร้อยใหม่ เพื่อเรียนรู้ชีวิต เพราะฉันเป็นคนที่ยังไม่มีแก่นสารอะไรเลย ให้ฉันลองคิดย้อนไปตอนที่ฉันเอาเวลาไปดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา และเวลาที่ฉันอดทนเก็บเงินประหยัดเพื่อเอาเงินมาทำบุญ นั่นคือช่วงเวลาแห่งความสุขที่แท้จริง

หาใช่การรีไฟแนนซ์บ้าบอคอแตกที่ฉันพูดถึง

ฉันสอบตกค่ะ

 

ฉันไม่เข้าใจ
ฉันมันโง่
ฉันถึงสอบตก

 

เทพธิดามุสลิมขายไก่ทอด…

ฉันออกไปซื้อไก่ทอดมาให้ที่บ้าน ร้านไก่ทอดเป็นร้านมุสลิม มีชายและหญิงคู่หนึ่งช่วยกันทอดช่วยกันขาย ทั้งสองเข้าขากันอย่างยิ่งยวด
ทั้งสองเป็นสามีภรรยากัน ภรรยาหน้าตาสวยงามประดุจเทพธิดามุสลิม ใส่บิ๊กอายทำให้ดวงตากลมโต เล็บได้ทาสีอย่างสวยงามและปราณีต มือขาวน้อยๆช่วยหยิบไก่ใส่ลงไปในถุงอย่างเบามือ
ผู้ชายหน้าตา แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง จัดว่าหน้าตาต่ำกว่ามาตรฐาน ทั้งคู่ช่วยกันทำมาหากินอย่างมีความสุข ขายไปก็กระเช้าเย้าแหย่กันไป น่าชุ่มชื่นหัวใจ
โดยปกตินั้นหญิงมุสลิม จะถูกคลุมถุงชน ให้แต่งงานกับผู้ชายที่พ่อแม่เลือกให้ และมีหน้าที่คืออยู่แต่ในบ้าน คอยทำงานบ้าน วันวันนึงไม่ต้องออกจากบ้านค่ะ แต่กรณีนี้คงเป็นกรณีพิเศษ
หญิงสาวชาวมุสลิมเป็นผู้เชื่อฟังที่ดี จึงมีใบหน้าที่งดงาม ฉันควรเป็นเช่นนี้ เป็น Follower กว่าจะคิดได้ก็สายเสียแล้วค่ะ

 

ฉันขอ หยุดรายการ วันละร้อย ไว้ชั่วคราวนะคะ
ฉัน challenge ผ่านทุกวันเลย เพราะฉันเคยชิน
เพื่อนๆ ลองเอา เมนู ไปใช้บ้างนะคะ
รักเพื่อนๆ นะคะ
Season หน้าจะ challenge ด้วยอาหารในร้าน 7-11 ค่ะ
คอยติดตามนะคะ