ประสบการณ์ของสมบูรณ์ ติยะวงศ์สกุล

ขอเล่าถึงอีกเหตุการณ์ ฝันตอนอายุ 17 ปี ขณะนั้นยังเป็นสามเณรอยู่ ฝันเห็นเหตุในอนาคต 7 วันข้างหน้า เป็นภาพยนตร์คือภาพเคลื่อนไหว คล้ายเรากำลังดูจอโทรทัศน์จอแบน

 

สำรองพื้นที่

 

สารบัญ หน้า 2

 

ในความฝันเห็นว่า เหมือนตัวเราเองสูงประมาณ 2 เมตรครึ่ง มองไปที่ลานโล่งของสำนักวิเวกอาศรมซึ่งสามารถจอดรถได้หลายคัน เห็นรถทัวร์เข้ามา 2 คันและรถตู้ของคุณแม่มาจอดในลานพร้อมๆกัน คนทั้งหมดลงมาพร้อมเพรียงกันในลาน ในนั้นมีคุณแม่ คนขับประจำห้างของคุณพ่อ และญาติของคุณแม่อีก 2 คน นอกนั้นอีกหลายสิบคนไม่คุ้นหน้าเลย

ขณะที่เห็นภาพเคลื่อนไหว ใจหนึ่งนึกว่าคุณแม่พาใครมาเยอะแยะ แต่อีกใจหนึ่งก็รู้จากประสบการณ์ว่า คุณแม่ไม่ชอบเป็นหัวหน้านำคนเข้าวัดทีละมากๆ อย่างมากสุดก็คือคนในครอบครัวคือไม่เกิน 1 คันรถตู้ จิตกำลังสับสน ภาพคุณแม่และญาติก็มาอยู่ต่อหน้าห่างไปแค่ 10 เมตรในโรงฉัน และกลายเป็นภาพนิ่งแล้วหยุดอยู่แค่นั้น

 

หลังจากฝันก็ได้กราบเรียนหลวงปู่มาท่านทราบแล้ว ท่านก็ไม่ได้บอกว่าอะไร เวลาผ่านไปประมาณ 1 สัปดาห์ เช้าวันหนึ่งขณะฉันเช้าอยู่บนแท่นที่โรงฉันสูงประมาณ 1 เมตร (แท่นยาวให้พระนั่งเรียงได้ประมาณ 8 - 9 รูป) ขณะที่ฉันเสร็จลุกขึ้นยืน ภาพรถทัวร์ 2 คันเข้าจอดพร้อมกับรถตู้ของคุณแม่ ทันทีที่รถจอดเสร็จคุณแม่กับญาติเดินเข้ามาในโรงฉัน มาหยุดอยู่ห่างประมาณ 10 เมตร เป็นภาพเดียวกันกับที่เห็น ทันทีตอนนั้นก็เข้าใจได้เลยว่า ทำไมเราถึงเหมือนคนสูง 2 เมตรครึ่งมองลงมา ก็เพราะยืนอยู่บนแท่นนั่นเอง

 

ส่วนคนในรถทัวร์ทั้ง 2 คันเขามาพร้อมกัน โดยหัวหน้าคนนำกราบเรียนกับหลวงปู่ว่า เขาทั้งหมดนัดกันออกรถตามๆกันมา เจอวัดไหนก็เข้าวัดนั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคุณแม่แม้แต่น้อย

 

สำรองพื้นที่สำหรับเรื่องอื่นในวิเวกอาศรม

 

หลังจากที่คุณแม่มาบอกเรื่องคุณพ่อเซ้งเช่าโรงงานแก้วขึ้นมา ได้ให้น้าสุชาติ แซ่ตั้งมาเป็นผู้จัดการทั่วไปกินอยู่ในโรงงานเลย ทำมาได้ไม่ถึง 1-2 สัปดาห์ คนงานนับร้อยก็หยุดงาน ขอต่อรองเงื่อนไขบางอย่าง โรงงานหยุดงานมา 2-3 วันแล้ว คุณแม่บอกให้ช่วยมาเป็นผู้จัดการฝ่ายผลิตให้หน่อย (คือคุมคนงาน) เพราะถ้าไม่เช่นนั้นจะวิกฤติ เพราะเตาหลอมแก้วต้องเลี้ยงไฟไว้ แต่ไม่มีผลผลิต น้ำมันเตาที่แค่เลี้ยงไฟไว้ที่ 600C ก็ปาเข้าไปวันละเกือบ 5,000 ลิตรแล้ว

ผมจึงขอลาสิกขากับหลวงปู่กลับมาพร้อมกับคุณแม่ เช้าวันรุ่งขึ้นจึงเดินทางไปโรงงานแก้ว เมื่อถึงโรงงาน คนงานนับร้อยคนที่ไม่รู้จักกันเลยออกมาต้อนรับ ต่างร้องไชโยต้อนรับ ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจจนทุกวันนี้ ว่าเพราะเหตุใดคนที่ไม่รู้จักกันเลย จะต้อนรับอะไรกันขนาดนี้ และผมได้รับหน้าที่ ผจก ฝ่ายผลิตจากนั้นต่อมาหลายปี อันมีรายละเอียดการฝึกกสิณด้วยการมองปากเบ้าหลอมแก้วที่จะเล่าต่อภายหลังครับ

 

ในภาพนี้คือเตาหลอมแก้วของจื่อปั๋วหลงไท่ Zibo longtai จีนแผ่นดินใหญ่ ซึ่งเป็นเตาหลอมแก้วชนิดและขนาดเดียวกันกับที่โรงงานแก้วคุณพ่อผม ขนาดโดยประมาณคือ 4 X 4 เมตร ความสูงกินเนื้อที่ชั้นพื้นดินและชั้น 2 ของอาคารโรงงานส่วนเตาหลอม

โปรดสังเกตุปากเบ้าหลอม จะเป็นวงกลม ขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 13-14"

 

ขออนุญาตแทรกใบสูตรเคมีของแก้วคริสตัล 24% และ 30% PbO ที่ผมเคยจดไว้ในสมุดพก แต่ขณะนี้อายุเลข 70 ขึ้นไป ต่อจากนี้ไปคาดว่าคงปล่อยวางแล้ว จะไม่ได้จดอีกแล้ว

สูตรนี้ไม่ใช่ของโรงงานแก้วของคุณพ่อผม เป็นสูตรของ Peter Sai Aung Win หัวหน้าช่างแก้วแผนก Lost Wax Glass ของ Lotus Crystal โรงงานแก้วโลตัสคริสตัล ระยอง


แก้วคริสตัลที่ใช้หล่อองค์ครู (พระพุทธรูปหน้าตัก 9")

 

นอกจากปางนี้ ยังมีอีกปางหนึ่ง แต่ยังหาภาพไม่พบครับ

สร้างสำเร็จปี พ.ศ. 2552 หรือ ค.ศ. 2009 จึงเป็นเหตุให้ผมเปลี่ยน user name มาเป็น glassbuddha2009 นั่นเอง

ทั้งหมดทุกปางทุกองค์น้อมถวายไว้ในพระพุทธศาสนาแล้ว

 

สำรองพื้นที่เผื่อพบภาพพระแก้วประทานพร 1

ผมหาภาพได้จากเฟสของปีเตอร์ เอามาดูกันก่อนครับ หากเจอภาพองค์ครูแล้วจะเอามาโพสต์อีกครั้ง

 

สำรองพื้นที่เผื่อพบภาพพระแก้วปางปฐมเทศนา 1

 

เมื่อครู่นี้เองคุณดังตฤณได้โพสต์ไขข้อข้องใจพอดี ผมจึงขอโพสต์ต่อด้านล่างนี้ครับ

 

ตลอดระยะเวลาช่วงการสร้างชิ้นงานแก้ว หนึ่งในนั้นคือพระแก้ว 25 พุทธศตวรรษทุกปางทุกสีทุกขนาดทุกเทคนิคการขึ้นรูป ความรู้สึกดีๆที่ผมกับช่างแก้วทุกคนมีต่อกัน มีแต่ความราบรื่น

พ.ศ. 2516-2520 การทำงานร่วมกันกับช่างแก้วนับร้อยๆคน โดยเฉพาะกับทีมสร้างพระแก้วด้วยเทคนิคกดปั๊ม 36 คนที่มากความสามารถ

พ.ศ. 2548-2550ต้นปี กับเจ้าของโรงงานแก้วเจษฏา สมุทรสาคร

พ.ศ. 2550 ต้นปี ถึง ปลายปี 2561 62 กับ Peter Sai Aung Win หัวหน้าช่างแก้วแผนก Lost Wax Glass ของโรงงานแก้วโลตัสคริสตัล จ. ระยอง

ทั้ง 3 ช่วง ความรู้สึกดีๆไม่มีกินแหนงแคลงใจ คาดว่าคงเกิดจากบุญที่อาจเคยร่วมสร้างพระแก้วกันมาในอดีตชาติ

 

ขออนุโมทนาบุญกับคุณ Glassbudha2009
สาธุ สาธุ

 

ในโรงงานหลอมแก้ว แยกออกเป็นหลายส่วน ส่วนที่มีอุปกรณ์เจริญกสิณคือเตาหลอมแก้ว เตาหนึ่งเตาหนึ่งมักจะมี 6, 8 หรือ 10 เบ้าหลอมขนาดมาตราฐาน ที่ปากเบ้าเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณ 12-14" ปากเบ้าทดลองสีซึ่งขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางเล็กกว่าไม่นับ เพราะเราจะเพ่งเฉพาะเบ้ามาตราฐาน โรงงานแก้วในไทยส่วนมากมักเปิดครั้งละ 1-2 เตา น้อยนักที่จะเกิน 2 เตา

 

ในช่วงปี พ.ศ. 2516-2520 นั้น ช่างเฝ้าเตาคือหัวใจของโรงงานแก้ว เพราะถ้าแก้วสุกไม่ดีจะเปิดใช้งานไม่ทัน 08:00 น. นั่นหมายความว่า ช่างแก้วนับร้อยชีวิตจะไม่มีงานไปหลายชั่วโมง แต่ทางโรงงานต้องจ่ายค่าแรงเต็มๆแต่ไม่มีการผลิต

ปกติทุกโรงงานจะมีช่างเฝ้าเตาในช่วง 17:00 น. ถึง 08:00 น. อยู่แล้ว แต่ปรามาจารย์ของผมเคยบอกผมว่า บางทีกลางคืนเจ้าของต้องลงมาตรวจด้วยตัวเองบ้าง เราไม่มีเครื่องมืออะไรดีไปกว่าตา (การมองดูในเบ้า) ว่าเตาแดงหรือดำ ถ้าในเบ้าแดงสุกตั้งแต่ตี 1 และไม่กลับดำเลย ไม่ว่าจะเป็นช่วง 01:00, 02:00, 03:00, 04:00 หรือ 05:00 น. ถ้าเป็นเช่นนั้น แก้วจะสุกทัน 08:00 น. แต่ถ้ามีช่วงเตาดำ แก้วอาจสุกไม่ทัน

 

ด้วยความเป็นห่วงของผมเอง กลัวว่า ถ้าเกิดกรณีแก้วไม่สุก ผมเองที่ใช้ห้องนอนของปรมาจารย์ที่ท่านเพิ่งย้ายไปนอนตึกใหญ่ ห้องนอนนั้นอยู่ห่างจากเตาแค่ไม่ถึง 20 เมตร ผมจึงตื่นบ่อยๆในช่วงที่ผมนอนโรงงานแก้ว

การมองดูภายในเบ้าหลอม ดูว่าเตาแดงจึงกลายเป็นการเจริญกสิณไปโดยไม่รู้ตัว