เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๖ กันยายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันเสาร์ที่ ๒๖ กันยายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒๖ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ สถานการณ์น้ำบ้านเราอยู่ในระดับวิกฤต เนื่องเพราะว่าทองผาภูมิเอง ฝนก็ตกทั้งวันทั้งคืนมาเป็นเวลาประมาณสองเดือนแล้ว ยังโชคดีที่ว่าเขื่อนวชิราลงกรณนั้น มีการถ่ายน้ำทิ้งเพื่อทำการซ่อมแซมครั้งใหญ่ในรอบ ๔๐ ปี จนกระทั่งเส้นทางรถไฟสายมรณะก็ยังโผล่พ้นน้ำขึ้นมา มีน้ำเหลือติดก้นเขื่อนแค่ประมาณ ๑๒ เปอร์เซ็นต์เท่านั้น

เมื่อเจอฝนตกหนักต่อเนื่องกันประมาณ ๒ เดือน ตอนนี้ระดับน้ำขึ้นมาที่ ๙๐ เปอร์เซ็นต์ แม้ว่าแต่ละวันจะมีการระบายน้ำออกอย่างน้อย ๑๕ ล้านลูกบาศก์เมตร แต่ก็ยังมีระดับน้ำที่เพิ่มสูงขึ้นเล็กน้อยทุกวัน

เป็นอะไรที่น่าเป็นห่วงมากตรงที่ว่า พวกเราทั้งหมดไม่ค่อยจะจดจะจำ หรือว่าเตรียมพร้อมอะไรกันเลย ถ้าหากว่าปีก่อนเคยน้ำท่วมสูงแค่ไหน ปีนี้เราก็ต้องระมัดระวังจัดการให้เรียบร้อยเอาไว้ก่อน ไม่ใช่รอจนน้ำมาถึงบ้านแล้วค่อยไปขยับตัวทำอะไร ซึ่งตอนนั้นนอกจากไม่ทันการแล้ว วัสดุอุปกรณ์ทุกอย่างยังราคาแพงหูดับ ซ้ำยังมาส่งให้ไม่ทันใจอีกด้วย

เนื่องเพราะว่าอาจจะขาดแคลนบ้าง อาจจะมีผู้สั่งมากจนกระทั่งต้องไล่ส่งไปตามลำดับ แล้วถึงเราล่าช้าบ้าง เป็นเรื่องที่พวกเราต้องดำรงตนอยู่ในความไม่ประมาท มีการบริหารจัดการเตรียมพร้อมเอาไว้ก่อน ไม่เช่นนั้นแล้วก็จะลำบากเดือดร้อนอย่างที่เห็น ตอนนี้แม้แต่ในกรุงเทพมหานครก็ประกาศเป็นเขตภัยพิบัติน้ำท่วมไปหลายเขตแล้ว

จะว่าไปแล้ว บรรดาเรื่องพวกนี้ก็เกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าแทบทุกปี แต่ก็ยังไม่มีการเตรียมพร้อม ดูแล้วบางทีก็น่าเหนื่อยใจ กระผม/อาตมภาพยังจำปี ๒๕๕๔ ได้ ที่คณะสงฆ์วัดท่าขนุนและญาติโยมทั้งหลาย ตะลุยนำเอาสิ่งของไปแจกจ่ายต่อผู้ประสบภัยน้ำท่วม ทั้งในกรุงเทพมหานครและรอบปริมณฑล เป็นอะไรที่ทั้งเหนื่อย ทั้งสนุก แต่ว่าเป็นความสนุกบนความทุกข์ของคนอื่นมากกว่า พวกเราสนุกตรงที่ว่าได้เสียสละ ได้อดทนต่อความเหนื่อยยาก เป็นการวัดกำลังใจของตนเองด้วย

 

กระผม/อาตมภาพเองนั้น เพิ่งจะเสร็จจากการตรวจยกหมู่บ้านรักษาศีล ๕ ต้นแบบ ได้นอนเต็ม ๆ ไปครึ่งวัน สภาพร่างกายดีขึ้นมามาก เนื่องเพราะว่าที่ชำรุดทรุดโทรมจนร้านหมอแทบจะไม่รับซ่อมนั้น เกิดจากการพักผ่อนไม่พอเท่านั้นเอง ยังไม่ทันไรก็ต้องมาจัดการกับสารพัดงานเรื่องปวดหัวที่รออยู่

แม้กระทั่งการชวนไปต่างประเทศของคณะญาติโยมจำนวนมาก ก็ต้องปฏิเสธไป เพราะว่าติดงานสำคัญทางคณะสงฆ์ อย่างเช่นว่า งานอบรมนักธรรมชั้นตรีก่อนสอบ งานสอบนักธรรมชั้นตรี งานสอบนักธรรมชั้นโท - เอก และงานสอบธรรมศึกษา เป็นต้น

แล้วยังจะมีการอบรมเพื่อเตรียมเข้าสอบเป็นพระอุปัชฌาย์ของคณะสงฆ์จังหวัด คณะสงฆ์ภาค ตลอดจนกระทั่งท้ายที่สุด ก็ถึงการสอบระดับประเทศ เท่านั้นยังไม่พอ ยังมีงานอบรมเจ้าอาวาสใหม่รออยู่อีกต่างหาก ซึ่งแต่ละงานก็ต้องมีการประชุม มีการเตรียมพร้อม มีการกำหนดหน้าที่ว่าใครจะรับผิดชอบอะไรในแต่ละฝ่าย

ถ้าญาติโยมทั้งหลายฟังแล้วรู้สึกปวดหัว ก็ขอให้รู้ว่าพระสงฆ์ของท่านทั้งหลาย ซึ่งญาติโยมแต่ละคนแทบจะไม่เห็นความดีของท่านแล้วนั้น แต่ละท่านแบกเอาภาระของพระศาสนาและบ้านเมืองไว้เต็มบ่าเต็มไหล่ ไม่ทราบเหมือนกันว่าจะสามารถอดทนสู้ไปได้นานอีกเท่าไร ?

เนื่องเพราะว่าทำดีเท่าไรก็ไม่มีคนเห็น แต่ถ้าผิดพลาดเมื่อไร ก็มีการกระทืบย้ำซ้ำเติมกันขึ้นมาทันที..! ยังโชคดีที่ว่ากระผม/อาตมภาพนั้น ยังพอที่จะมีกำลังใจที่ทรงตัวอยู่บ้าง จึงไม่ได้สนใจบรรดาเรื่องภายนอกทั้งหลายเหล่านี้ นอกจากพยายามรักษากำลังใจของตนเอง แล้วก็ปฏิบัติหน้าที่ในภารกิจคณะสงฆ์ด้านต่าง ๆ ให้ออกมาอย่างดีที่สุด

ส่วนเรื่องของการไปพักผ่อนต่างประเทศตามที่มีผู้นิมนต์เอาไว้นั้น ได้รับปากทางเอ็นซีทัวร์ของคุณนวลจันทร์ เพียรธรรม ว่าจะเดินทางไปยังเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ก็คือเพื่อไปนมัสการบุโรพุทโธ ตลอดจนกระทั่งสถานที่สำคัญทางพระพุทธศาสนาอื่น ๆ แล้วก็ไปดูเรื่องของคน ที่มีชีวิตผูกกับศาสนาตลอด ๒๔ ชั่วโมง อย่างเกาะบาหลี เป็นต้น

ถ้าหากว่ามีใครสนใจก็รีบติดต่อไปทางเอ็นซีทัวร์ของคุณนวลจันทร์ได้เลย เนื่องเพราะว่าถ้าเต็มเสียก่อนก็คงต้องปิดการรับ โดยเฉพาะลมฟ้าอากาศลักษณะแบบนี้ ถ้าหากว่าเราไม่จับไม่จองสถานที่ ตั๋วเครื่องบิน หรือโรงแรมที่พักอะไรเอาไว้ก่อน ถึงเวลาพลาดขึ้นมาก็อาจจะลำบากแก่นักท่องเที่ยวทั้งหลายที่ร่วมขบวนไปด้วยกัน จึงต้องมีเวลาให้กับทางคณะทัวร์ได้ดำเนินการต่าง ๆ เพื่อเตรียมความพร้อมบ้าง

ส่วนกระผม/อาตมภาพนั้น ต้องบอกว่าเป็น "ส่วนเกิน" ก็คือเป็นแขกพิเศษที่ทางคณะทัวร์นิมนต์ไปเพื่อพักผ่อนจริง ๆ ส่วนใหญ่ก็จะกินสบาย อยู่สบาย เพราะว่าทางคณะทัวร์ดูแลให้เป็นพิเศษ ต้องเจริญพรขอบคุณมา ณ ที่นี้

 

อีกด้านหนึ่งซึ่งมีญาติโยมนิมนต์ไปประเทศญี่ปุ่นนั้น กระผม/อาตมภาพก็ได้ทักท้วงไปแล้วว่า "กว่าจะถึงเวลาเดินทาง เขายังจะมีประเทศญี่ปุ่นให้เราเที่ยวหรือไม่ ?" ซึ่งเรื่องพวกนี้ บางทีพูดไปคนไม่เข้าใจ เขาก็ยังอุตส่าห์ยืนยันกลับมาบอกว่า "มีแน่นอน" กระผม/อาตมภาพจึงได้แต่ต้องกุมขมับถอนใจอยู่คนเดียว..!

สถานการณ์ของประเทศชาติและของโลกนั้น ไม่มีอะไรที่ส่อไปในด้านที่เป็นคุณเลย โดยเฉพาะการจะสูญเสียบุคคลสำคัญในประเทศของเรานั้น เป็นอะไรที่น่าเป็นห่วงเป็นใยเป็นอย่างยิ่ง เพราะว่าจะกระทบต่อขวัญและกำลังใจของคนทั้งประเทศ โดยเฉพาะสถาบันหลักของเราด้วย แต่ก็เป็นวาระที่ไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงไปได้เช่นกัน

จึงได้แต่พยายามสร้างคุณงามความดีต่าง ๆ อุทิศให้แก่บรรดาพระสยามเทวาธิราช ตลอดจนกระทั่งเทพเจ้าที่รักษาศาลหลักเมืองทุกแห่ง ขอให้ช่วยผ่อนหนักเป็นเบา จากเบาเป็นหาย หรืออย่างย่ำแย่ที่สุดที่เคยขอกันเอาไว้ ก็คือสูญเสียทรัพย์สินสิ่งของได้ แต่อย่าให้เสียชีวิต เนื่องเพราะว่าตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ เราย่อมสามารถที่จะพลิกฟื้นคืนดีมาได้

ส่วนงานสำคัญของวัดท่าขนุนที่รออยู่ข้างหน้า ก็มีงานเข้ากรรมฐาน ๓ วัน เพื่อเตรียมที่จะออกมารับการตักบาตรเทโว และกฐินสามัคคีของวัดท่าขนุน ซึ่งตอนนี้บรรดานักท่องเที่ยวก็จองที่พักกันเสียจนแทบจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว

งานถัดไปก็คือการเป่ายันต์เกราะเพชร เพื่อสงเคราะห์แก่ชนหมู่มาก ในวันเสาร์ที่ ๑๔ พฤศจิกายน ซึ่งจะมี ๒ รอบเหมือนเดิม ก็คือ ๑๐ โมงเช้าและบ่ายโมงตรง แต่ก็ต้องดูสถานการณ์ด้วย เนื่องเพราะว่าเคยมีฝนตก แล้วญาติโยมไม่สามารถที่จะขยับขยายโยกย้ายออกไปที่ไหนได้ คนจำนวนมากอัดกันแน่นไปทั้งศาลา จึงต้องขอบารมีพระท่านสงเคราะห์เป่ายันต์รอบพิเศษให้ก่อน

 

เนื่องเพราะว่าการเป่ายันต์เกราะเพชรนั้น ถ้าพระหรือครูบาอาจารย์ท่านไม่ได้สั่ง กระผม/อาตมภาพก็ไม่สามารถที่จะทำเองได้เช่นกัน โดยเฉพาะปีนี้มีวันเสาร์ ๕ อยู่ถึง ๒ ครั้ง แต่ท่านสั่งให้เป่ายันต์เกราะเพชรเพื่อสงเคราะห์ส่วนรวมแค่ครั้งเดียว คือวันเสาร์ที่ ๑๔ พฤศจิกายนนี้ ซึ่งตั้งแต่ตอนที่สั่ง กระผม/อาตมภาพก็ยังสงสัยอยู่ เพราะว่าสถานการณ์โลกนั้นเร่งรัดเข้ามามาก ภาวะสงครามก่อไปแทบจะทั่วไปหมด แล้วจะสามารถยืนหยัดจนถึงเดือนพฤศจิกายนได้หรือ ?

แต่พอผ่านมาจนถึงปัจจุบันนี้ ก็เห็นชัดเจนแล้วว่าสิ่งใดที่พระท่านสั่งย่อมเป็นไปตามนั้น เราที่รู้ไม่รอบ รู้ไม่ทั่ว ก็ได้แต่กังวลล่วงหน้าไปก่อน

ญาติโยมท่านใดถ้าหากว่าลำบากด้วยการเดินทาง ถึงเวลาก็ให้ตั้งใจรับอยู่ที่บ้านของเรา เตรียมเครื่องบูชาก็คือธูป ๓ ดอก เทียน ๑ เล่มเอาไว้ ครั้นถึงเวลา ๑๐ โมงเช้าหรือว่าบ่ายโมง ก็ตั้งใจนึกถึงภาพพระพุทธรูปที่เรารักเราชอบมากที่สุด ภาวนาพุทโธ..พุทโธ..ไปเรื่อยสัก ๓๐ นาที ตั้งใจว่าบารมีใดที่พระท่านสงเคราะห์มา เราขอรับไว้ทั้งหมด

ถ้าอยู่ในลักษณะนี้ ท่านจะอยู่มุมไหนของโลก ก็รับยันต์เกราะเพชรได้เช่นกัน แต่ก็มีญาติโยมจำนวนมากต่อมากด้วยกัน ซึ่งรับที่บ้านแล้ว มีอาการปรากฏชัดเจนว่ารับยันต์เกราะเพชรได้ แต่ครั้งต่อไปก็ตะเกียกตะกายไปวัดเพื่อที่จะรับยันต์อีก..! อยู่ในลักษณะที่ว่าไปที่วัดแล้วขลังกว่าหรืออย่างไรก็ไม่ทราบ ?

กระผม/อาตมภาพเองก็เฒ่าชะแรแก่ชรา ไม่ทราบเหมือนกันว่าจะรบกับญาติโยมไปได้อีกนานเท่าไร ? ก็ได้แต่ทำหน้าที่ของตนเองให้เต็มที่ ครั้นถึงเวลาจะได้ไม่มีอะไรติดคาค้างใจของทั้งตนเอง ตลอดจนกระทั่งบุคคลรอบข้าง ประมาณว่า "แหงนหน้าไม่อายฟ้า ก้มหน้าไม่อายดิน" เท่านี้ก็เพียงพอต่อการเกิดมาชาติหนึ่งแล้ว

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันเสาร์ที่ ๒๖ กันยายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)